Welkom op de website van Martijn Schok


Martijn Schok heeft een succesvolle samenwerking met twee Amerikaanse roots-legendes.

- saxofoonlegende / zanger Big Jay McNeely (California, USA), en
- pianolegende / zanger Little Willie Littlefield (Houston, Texas, USA).

Voor informatie over optredens met één of beide van deze Living Legends tijdens uw evenement, kunt u vrijblijvend contact opnemen met Martijn Schok: info@martijnschok, of telefonisch via 06 51163990.

   

   

BIG JAY MCNEELY (saxofoon/zang, CALIFORNIA, USA)

Een complete Big Jay McNeely show met Blues, Boogie, Jazz en Funk.

Big Jay McNeely is één van de laatste old school entertainers van de Rhythm 'n Blues en Rock 'n Roll. Met zijn 82 jaar is Big Jay nog steeds vol energie en power en maakt het publiek keer op keer uitzinnig met zijn spel en zang. McNeely had zijn eerste nummer 1 hit in 1949 met het nummer Deacon's Hop.

Line up Package Show:
- Big Jay McNeely (tenor saxophone, vocals)
- Rinus Groeneveld (tenor saxophone)
- Martijn Schok (piano)
- Stephan Jankowski (guitar)
- Greta Holtrop (vocals)
- Sergei Shapko (bass)
- Maarten Kruijswijk (drums)

“Rock ‘n’ roll saxophone pretty much begins with Big Jay Mc Neely. He’s the king of the honkin’, squealin’, bar walkin’, flat-on-his-back Blowin’ tenor men – the Number One “real gone guy” of the 50’s.” -- Black & White Blues (the Book)

Tenor saxophonist Cecil "Big Jay" McNeely has been "the king of the honkers" for over 60 years, and he's still going strong. Born in Watts, California, on April 29, 1927, he formed his own band with jazz legends Sonny Criss (alto sax) and Hampton Hawes (piano) while still in high school. But in late 1948, when he was asked to record for Savoy Records, he abandoned jazz for something more raucous and struck paydirt when his second release, a honked-up instrumental called "Deacon's Hop," went to 1 on the national R&B charts in February 1949.

For the next several years, Big Jay, according to The New Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll, "was famed for his playing-on-his-back acrobatics and his raw, hard-swinging playing." During his act he'd leave the stage, walk across the top of the bar, and sometimes walk out the door of the club, often with a line of people following him. Once, in San Diego, during one such "walk," he was arrested on the street for disturbing the peace; inside the club, his band kept playing until someone could rush down to the police station, post Big Jay's bail, and bring him back to finish his song.

In the early- to mid-fifties, Big Jay added vocal groups to his act, beginning with Four Dots & Dash, which included, at one time oranother, 16-year-old Jesse Belvin, Marvin Phillips (later of Marvin & Johnny fame), Tony Allen and Mel Williams. In fact, Belvin made his first recordings with Big Jay, including "All That Wine Is Gone." Big Jay also worked extensively with The Hollywood Flames, The Penguins and The Medallions up and down the West Coast. In 1955-56 he shared the stage with the Clovers, the Harptones (at the Apollo Theater), Bill Haley and His Comets, the Moonglows, Little Richard, and others.

In 1959 Big Jay enjoyed his biggest hit, a blues ballad called "There Is Something on Your Mind," featuring Haywood "Little Sonny" Warner on vocals. The record stayed on the R&B charts for six months and reached as high as ..44 pop. The song was later a hit for Bobby Marchan. Other artists who have recorded Big Jay's song include B.B. King, Etta James, Freddy Fender, The Hollywood Flames, Gene Vincent, Albert King and Professor Longhair.

Big Jay retired from full-time music for 20 years, but in 1983 he returned to performing and hasn't looked back. In 1987 he played in a blues jam with B.B. King, Robert Cray, Etta James, Albert King, Junior Wells and others on the internationally-televised Grammy Awards. Two years later, he was honking outside the Quasimodo Club in West Berlin on the night the Berlin Wall came down--and the German press jokingly called him "the modern Joshua" after the rumor went around the Big Jay helped blow it down with his horn.

In 2000 the Experience Music Project in Seattle installed a special Big Jay McNeely exhibit that includes his original Conn saxophone; the Smithsonian magazine put the horn on its June 2000 issue cover, along with Jimi Hendrix's hat, Janis Jopin's feather boa, and Eric Clapton's Stratocaster. Big Jay is also the subject of Jim Dawson's Nervous Man Nervous: Big Jay McNeely & the Rise of the Honking Tenor Saxophone (Big Nickel Press, 1995), the only book ever written about the R&B sax and its influences.

These days Big Jay McNeely spends a good deal of time playing in Europe, Australia and Japan, but he has also had time to honk and shout at several Doo-Wop Society concerts, blues and jazz festivals, the Viva Las Vegas Rockabilly Festival, and the Rockin’ 50s fest in Green Bay. He has also recently appeared in several of Art LaBoe’s variety concerts. Big Jay is still tearing it up and knows how to delight and entertain an audience of any size, from small clubs to stadium crowds. One of the last true old school entertainers, Big Jay is still available for booking at select concerts, festivals and clubs. 		 



LITTLE WILLIE LITTLEFIELD (piano/zang, HOUSTON, TEXAS, USA)

Een swingend programma bestaande uit Boogie Woogie, Blues, Rhythm 'n Blues en Jazz.

Line up Package Show:
- Little Willie Littlefield (piano, vocals)
- Rinus Groeneveld (tenor saxophone)
- Martijn Schok (piano)
- Greta Holtrop (vocals)
- Sergei Shapko (bass)
- Maarten Kruijswijk (drums)

Little Willie Littlefield begon zijn carrière als "recording artist" op 16 jarige leeftijd. Zijn eerste opname was "Little Willie's Boogie", opgenomen voor het label "Eddie's Records" in Houston, Texas. Het nummer werd direct een hit in heel Texas. Daaropvolgend nam Willie nog acht nummers op voor "Eddie's Records" en "Freedom Records" in 1948/1949.

Tijdens zijn verblijf in Houston werd Willie opgemerkt door de Bihari brothers, eigenaars van het Modern Label in Los Angeles. Voordat Willie Houston zou verlaten tekende hij een platencontract en nam hij voor de Bihari brothers de song "It's Midnight" op. Dit nummer werd een grote hit in de US Charts (top 3) en Willie werd gevraagd als pianist voor L.A.'s Melody Club en Johnny Otis' beroemde Barrelhouse in Watts. Little Willie Littlefield werd enorm populair.

Met de song "It's Midnight" vestigde Littlefield niet alleen zijn naam in de Rhythm and Blues wereld, maar hij had ook een belangrijke invloed op aankomende artiesten zoals Fats Domino. Fats Domino ontwikkelde zijn beroemde "triolen" pianostijl op basis van de opname van Littlefield. Fats Domino noemt in interviews Little Willie Littlefield dan ook steevast als pianist die hem muzikaal heeft beïnvloed.

Willie nam ongeveer dertig songs op voor het Modern Label in 1949, 1950 en 1951 en scoorde nog meer hits, zoals "Farewell" en "I've Been Lost". Hij nam op met L.A's top Rhythm and Blues muzikanten waaronder saxofonisten Maxwell Davis en Buddy Floyd, gitaristen Chuck Norris en Johnny Moore en de drummers Al Wichard en Jessie Price.

In 1952 stapte Littlefield over naar Federal Records waar hij vele succesvolle songs opnam waaronder de originele versie van "Kansas City" (originele titel was "K.C. Loving"). Dit nummer werd later door talloze artiesten op de plaat gezet waaronder Little Richard, Fats Domino en The Beatles. Rond 1957 verhuisde Littlefield naar Noord Californië en nam songs op voor Rhythm Records waaronder zijn hit "Ruby Ruby".

Tijdens de zestiger jaren speelde Willie in diverse clubs in San Fransisco en omstreken. In de zeventiger jaren werd hij her-ontdekt en keerde terug tot de grote podia met concerten tijdens het eerste San Francisco Bluesfestival en het Sacramento Bluesfestival. Midden jaren zeventig nam Willie verschillende songs op voor Blues Connaisseur Records.

In 1978 deed Littlefield zijn eerste, zeer succesvolle, tournee in Europa. Sinds 1980 is Willie vrijwel continu aan het touren in Europa, met optredens in theaters, clubs en festivals. Zijn eerste optreden tijdens het Montreux Jazzfestival werd op televisie uitgezonden door de BBC. Hij trad veel op tijdens diverse radio- en televisieshows in heel Europa. Willie bleef ook optreden buiten Europa. Hij tourde in Canada en trad op tijdens het Chicago Bluesfestival in 1988.

Hij speelde in de Australische film "Love in Limbo", gepresenteerd op het Berlijnse Filmfestival in 1993.

In de periode 1980 - 1997 nam Littlefield tien albums op voor diverse Europese platenmaatschappijen. Deze albums werden zeer lovend ontvangen door recensenten.

Na te zijn gestopt met touren in het jaar 2000, kondigde Littlefield in 2005 zijn internationale comeback aan en sloot hij een muzikale samenwerking met de Nederlandse boogie woogie en blues pianist Martijn Schok. Aldus ontstond de succesvolle package show “Little Willie Littlefield & The Martijn Schok Boogie & Blues Band”. Een swingend programma met Blues, Boogie Woogie, Rhythm ’n Blues en Jazz.